Maderna

Om de dieren in de winter in leven te houden, was veel eten nodig. Het sneeuwland was van levensbelang. Naast de meren en beekjes was ook het sappig gras verkrijgbaar op de makers. Ze worden moerassen genoemd, die zich verspreiden rond meren en rivieren in Småland. Bij hoogwater worden ze overstroomd en krijgen ze daardoor een extra supplement van voedingsstoffen.

Het voedsel werd daarom gebruikt in deze bossen zoals opvallende chips en de "mahöet" was de tweede na het hooi van de loofvelden het belangrijkste wintervoedsel voor het vee. Het voedsel is dus zeer zorgvuldig verschoven. Op de uitgebreide makers langs de Lyckebyån tussen Rostockasjön en Getasjön hebben ook dorpen en boerderijen, die ver van de rivier liggen, hun eigen shifts en ze hadden ook de zogenaamde "mahus" dus schuren om het hooi in op te slaan totdat het met slee in de winter naar huis gereden kon worden. Het Mads-nummer is al lang afgelopen maar wordt onderhouden in enkele natuurreservaten langs de Lyckebyån, het dichtst bij de belangrijkste hultakvarn ten noorden van Broakulla, zie Knutsson (1977).