Ljungåsen, Naturreservat

Als je op het stenen veld van Ljungåsen staat, heb je enkele kilometers naar de zee. Maar ongeveer 11.000 jaar geleden, was dit een stenen strand, waar de golven van de zee tegen scheurden. De stenen waren moer tegen elkaar en rondgemalen. Toen het land opgroeide na de ijstijd, werd het kiezelstone veld een goed stuk land. In 1907 werd het prachtige stenen veld door geologen erkend en in 1960 werd het geologische waardevolle gebied beschermd.

Vervoer van stenen

In de ijstijd was een groot deel van Scandinavië bedekt met een krachtig binnenlandijs. Toen het ijs zich naar het zuiden uitstrekte, pakte het materiaal op de weg, variërend van grote blokken tot kleine stenen. Het zware ijs sloeg ook grote blokken tot kiezels en grind, die ook vast in het ijs. Toen het klimaat warmer werd, smolt het ijs. Het ijsfront trok zich terug en al het materiaal dat in het ijs was bevestigd belandde op de landrug. Zoals hier in Ljungåsen, waar grote hoeveelheden steen werden achtergelaten door het ijs.

Stenstrand

Toen het ijs smolt, werd de zeespiegel verhoogd en het klapstenen veld van de Ljungåsen was bedekt met water. Na verloop van tijd groeide het land op. Het stenen veld werd een strand verwerkt door de golven van de zee. Stenen werden rondgeschuurd toen golven ze rond rolden en gek op elkaar maakten. De golven creëerden ook strandwalvissen en halvemaanvormige kuilen, die nog steeds te zien zijn in het kiezelstone veld. De walvissen laten zien hoe hoog de zeespiegel ooit was.

Geologische attractie

Terwijl het land opging, bleef het klapveld van de steen van de steen van de blauwe plek uit de zee. Vandaag is het enkele kilometers naar het dichtstbijzijnde strand, maar het veld wordt bewaard in de voorwaarde dat de zee het duizenden jaren geleden verlaten. Het feit dat het nog steeds open is, is dat planten moeilijk groeien in de harde omgeving. Zaden worden naar beneden gespoeld tussen de stenen van regenwater, naar een omgeving waar nauwelijks iets te groeien is en waar het licht niet reikt.