Kiedy stoisz na kamiennym polu Ljungåsen, masz kilka kilometrów do morza. Ale około 11 000 lat temu, była to kamienna plaża, którą fale morskie rozdarły. Kamienie były nawalone na siebie i uśmiechnięte. Gdy ziemia rosła po epoce lodowcowej, pole peblestone skończyło się dobrym kawałkiem na lądzie. W 1907 roku, piękne kamienne pole zostało uznane przez geologów, a w 1960 roku geologicznie cenny obszar był chroniony.

Transport kamieni

W epoce lodowcowej większość Skandynawii była pokryta potężnym lodem śródlądowym. Jak lód rozszerzył się na południe, podniósł materiał na drodze, od dużych bloków do małych kamieni. Ciężki lód również rozbił duże bloki do kamyków i żwiru, który również utknął w lodzie. Kiedy klimat stał się ciepły, lód się stopił. Lodowy front się wycofał, a cały materiał, który został naprawiony w lodzie, wylądował na lądzie. Jak tu w Ljungåsen, gdzie duże ilości kamienia zostały pozostawione przez lód.

Stenstrand

Kiedy lód się stopił, poziom morza został podniesiony, a pole glazurowe Ljungåsen było pokryte wodą. Z czasem ziemia dorosła. Kamienne pole stało się plażą przetwarzaną przez fale morskie. Kamienie były okrągłe, gdy fale sprawiały, że się toczyły i szalały. Fale te stworzyły również wieloryby plażowe i pale w kształcie crescent- kształtów, które nadal można zobaczyć dzisiaj na polu pebblestone. Wieloryby plażowe pokazują, jak wysoki był kiedyś poziom morza.

# Geologiczna atrakcja

Gdy ziemia rosła, klaszczące pole kamienia z kamienia siniaka z morza. Dziś jest kilka kilometrów do najbliższej plaży, ale pole jest zachowane w stanie, że morze opuściło go tysiące lat temu. Fakt, że jest on nadal otwarty, jest taki, że rośliny mają trudności ze wzrostem w trudnych warunkach. Nasiona są spłukiwane wśród kamieni deszczowych, do środowiska, gdzie nie ma prawie nic do wzrostu i gdzie światło nie dociera.