Sjöbrånen

Verder naar het zuiden vinden we een andere droogte maar deze keer in ruïnes. Een appelboom, een zuurstofstruik, een kachel en een stenen kelder. Sommige mannen nemen het voor de natuur om de plaats waar generaties hun dagen hebben gesleept terug te winnen. In de jaren 1830 wordt het meer voor het eerst genoemd. Peter Håkansson woonde bij zijn Anna. Ondanks verschillende kinderen en kleine huisjes was er ruimte voor huisvesting; de weduwe Lena Håkansdotter met zijn drie kinderen. In de late 19e eeuw verhuisde Peter Johansson hierheen met zijn familie. Peter was de eerste werknemer van de gemeente. Varkens en draden geïnteresseerd in werk in Duitsland, volgde hij en regisseerde de plaats.

De droge zomer van 1914 barstte een hevige bosbrand uit en Peter ontsnapte aan de keel op de Grimmansmålasjön. Net als met een wonder, woonde hij hier tot zijn dood een paar jaar later. Maar het vuur hoefde niet altijd van kwaad te zijn zoals de naam Sjöbrånen suggereert. Het waren onze broeders in het oosten die ons de techniek van oplichting leerden gebruiken, om het bos onder ordelijke vormen af te branden om rogge en roven in de as te laten groeien. Maar geluk was op korte termijn. Na drie, vier jaar van grote oogsten, was het land verarmd, het gras maakte zijn ingang en kon worden gebruikt voor winter voedsel voordat het bos weer nam.