Skoga, Naturreservat

Las to las, w którym sosna jest dominującą bitwą drzew. Ze względu na brak 22 hektarów Skoga jest jednym z mniejszych rezerw w gminie Kungsbacka. Ale odwiedzający może doświadczyć poczucia dzikiej przyrody.

Podczas podróży przez zielone mchy, przez knee- wysoki jagodowy ryż i górę slippy steps, można zobaczyć wiele różnych rzeczy. Oba budki drzew świerku i nisko uprawiane sosny z setkami lat na szyi i potężne najwyższej jacuzzi ubrane w skarpetki lawy. Prom jest czasami blokowany przez płomienie, leżące martwe drzewa. Niektóre są całkowicie pokryte ryżem i mchem i są uważane tylko za kontur do ziemi. Inni zostali niedawno skazani za wiatr i wykazują świeże ślady owadów żyjących w martwym lesie. Zagrożenia i przejścia, które owady gryzły pod korą przypominają niemal hieroglify.

Niezwykłe chrząszcze i stare lawy

Dostępność starych szorstkich drzew i martwego drewna w różnych stadiach degradacji sprawia, że Las jest jednym z ognia dla małych kruszy. Zwłaszcza jeśli chodzi o chrząszcze, Skoga ma bardzo wysokie wartości naturalne. Jednym z najrzadszych mieszkańców rezerwatu jest brązowy jon, żuk znaleziony tylko w kilku miejscach w Halland. Jon brązu występuje tylko w powoli rosnących lasach naturalnych, gdzie świerki mogą się zestarzeć. W południowej części rezerwatu miednica Hallabäck posuwa się do przodu między późnymi roślinami. W tym pustym lesie plemiona świerków są prawie całkowicie pokryte starą-grańską lawą, tutaj i są też plamy niewolników. Gatunki te są tak zwanymi gatunkami sygnałowymi, które pokazują, że las ma wysokie wartości naturalne z długą historią starych drzew.

Wiele starych drzew sosnowych

Duża część obszaru jest zdominowana przez lasy sosnowe. Po testach wiercenia stwierdzono, że kilka z nich zaczęło rosnąć 250 lat temu. Jednak nie jest to najwyższy i najbardziej brutto liczba, które są najstarsze, wiele z młodszych drzew są wyższe niż ich przedstawiciele. Zamiast tego, starsze drzewa wyróżniają się w porównaniu z młodszymi przez płaską koronę i szorstszą i inną strukturę kory. Przez wieki kora starzała się i pękała na kawałki o rozmiarach dziesiętnych. Powierzchnia jest płaska i gładka, a wzór, który tworzy przypomina coś o skorupie żółwia. Ta struktura kory nazywana jest zarówno korą żółwia, korą zbroi i korą krokodyla.