W rezerwacie przyrody Övragård jest wiele do odkrycia! Oto jeden z niewielu miejsc w kraju roślin dla niezwykle zagrożonych gatunków ikry i ekscytujące ślady z epoki lodowcowej. Rezerwat nie ma zaznaczonych ścieżek, ale łatwo dostać się do otwartego krajobrazu.

Po bokach Brostorpsån są małe pastwiska. Pływa w łukach i wieje przez krajobraz, jak wąż w ruchu. Przez Brostorpsån znajduje się most w zachodniej części rezerwatu.

Need and hair

Gaje otwarte są najcenniejszym środowiskiem w rezerwacie. Rośnie igła, która występuje tylko w dziesiątkach miejsc w całym kraju. Wszystkie są w skarpecie Veinge i w Övragård jest jednym z największych zapasów. Małe, niskoroślinne, Branchy Bush jest łatwy do rozpoznania z żółtymi kwiatami i tagami dżemu. Na wzgórzu we wschodniej części rezerwatu, kwitnie tak obficie pod koniec maja. Wśród pachwiny rośnie również żeton do włosów, który zaczyna kwitnąć na początku czerwca. Brakuje mu znaczników i jest bardziej niski niż jego niezwykły krewny. Tutaj można również znaleźć niepokój i hagmark roślin, takich jak uderzające włókniny, bijący chłopiec, niepokój i godziny back.

Zobacz Ptak

W rezerwacie jest bogate życie ptaków. Tutaj, niezwykły gatunek hoduje drzewa, rafting i podwójny ciąg. Na piaszczystych dnie Brostorpsån grać łosoś, pstrąg i pstrąg morski.

# Ostrzeżenie i suszenie

W XIX wieku było kilka młynów i suszenie wzdłuż Brostorpsån. W tym czasie istniały zarówno nieruchomości z polami i łąkami, jak i na przedmieściach z wypasanymi węzłami. Stengärdesgårdar, pola kopalne i progi uprawy nadal istnieją dzisiaj i świadczą, jak ziemia była wykorzystywana w czasach starożytnych.

Ślady po lodzie

Rezerwat jest 50- 60 metrów nad poziomem morza. Poziom ten odpowiada lokalizacji powierzchni morza w czasie ostatniego topnienia się lodu śródlądowego. Wiatrujące sieci wzgórz i grzbietów zostały utworzone przez dobrze posortowany piasek, żwir i kamień przylegający do lodu. Jest też kilka dołów śmierci. Są to formacje geologiczne, które powstały, gdy lód śródlądowy wycofał się. Czasami duże góry lodowe odłączyły się od lodowca, tzw. ruchomego lodu. Nieruchoma góra lodowa nazywana jest martwym lodem, a wokół dużego martwego bloku lodowego, piasek i osad były czasami zbierane z lodowych rzek. Osad usztywnił się wokół bloku śmierci, a kiedy lód w końcu się stopił, były jeszcze duże doły w ziemi.

Rezerwa zawiera również ślady działań związanych z dochodami, które miały miejsce w latach 50-70.