Stalotomter i Vilasund

Het was Ernst Manker die in de jaren 1950 de naam stalotomter vond die paste bij zijn theorie dat dit soort oude overblijfselen afkomstig waren van de stalo mensen in de Sami verhalen vertellen. Er is vandaag niets dat Manker's theorie van de stalotometers ondersteunt. Waarschijnlijk werden de resten van tijdelijke hutten gebruikt in de jacht op de wilden. Meestal zijn de stalorometers in groepen van 3-7 percelen hoog in het bergwoud. Elk perceel is lang of ovaal, tot 6 m lang en 5 m breed. Het vloeroppervlak is ongeveer 10 cm begraven en omgeven door een lage zeep. In het midden van de vloer is er meestal een harde. Dateringen van de percelen vallen binnen de tijd van 500 n.Chr tot de 16e eeuw. Een paar meter ten zuiden van de percelen lijken twee kleinere kuilen op melkkelders en ten noorden van de percelen bevinden zich een grotere kelderput. In het westen, naast het bekken, is er een verharding die vermoedelijk afkomstig is van een tentkraakpand.