Våmhuskölen, Naturreservat

In het heuvelachtige landschap van Våmhuskölen worden de sporen van de oude fokkerij vermengd met de toekomst van het boslandschap. Hier nodigen de uitgestrekte mieren en onvruchtbare pijnbomen de bezoeker uit naar een inheemse natuur waar alleen de verbeelding grenzen stelt.

• Bezoek informatie

• Road description, parkeren en wandeltips

Als u het wandelpad naar Skuråsen wilt nemen, is er een kleine parkeerplaats 4 km ten noorden van Kölkojan, net ten noorden van de weg die in de mast gaat. Zie de kaartlink onder "Hier zoeken." Er is een wegwijzer waarop staat: 692 m. Deze parkeerplaats is ook geploegd in de winter.

Het bord begint met het pad dat 11 km gemakkelijk is. Het gaat voorbij Malmborgskojan na 5,3 km (gesloten cabine), evenals een windbescherming na nog eens 1,2 km. Het pad loopt zowel in de natuurreservaat Norra Mora als in het natuurgebied Våmhuskölen.

Vanuit Mora: Våmhuskölen ligt iets meer dan 5 mijl ten noorden van Mora. Ga Riksväg 70 en zet uit bij Rot. Ongeveer 3 mijl ten noorden van Rot na weg 1029 naar Lillhärdal, passeert u een grote parkeerplaats voor scooters, genaamd Keulen. 2.5 km ten noorden van de parkeerplaats ligt de reservegrens naar Våmhuskölen.

Keulen dat water scheidt

Våmhuskölen maakt deel uit van een groot wildernisgebied, vrij van wegen, die grenzen aan het natuurreservaat Stopån, Anjosvarden en Noord Mora Wilderness. Cologne ligt 600 De locatie biedt een klimaat met hoge neerslag en lange winters.

Unieke planten en dieren

Tijdens de zomermaanden ontstaan grote kwelders met gouden gele tapijten van sterren en worsten. Het klimaat in combinatie met de bodem, bestaande uit graniet en varkensvlees, vormt een kunstmatige maar unieke planten- en dierengemeenschap.

Fijne vogels en briljante lava's

De mieren worden bezocht door een aantal spannende vogels - de grote, zware bosvogel van het kasteel en de kleine nacht dalripan. Iedereen die geluk heeft kan ook de statige zangstaart zien, die, in tegenstelling tot de bumper, gele snavels heeft en niet oranje. In het schaarse bos zijn er genoeg droge koekjes. Het zijn bomen, hier de meeste pijnbomen, die zijn gestorven maar koppig zijn gevestigd. Droge koekjes zijn een perfecte woonkamer voor zowel insecten als lavas. De spectaculaire wolf is een van haar bewoners die gehechtheid aan de droge houten oppervlakken vinden en verrassen met zijn geelgroene bijna briljante kleur.

liederen, weiden en vuur hebben hun stempel gedrukt

De bossen zijn tot op zekere hoogte bijna als oude bossen en er zijn soorten die gemeenschappelijk zijn voor dit soort bossen. De pijnbomen hier groeien zo langzaam dat de tijd verschillende dimensies heeft. De myrvegetatie bevat nog steeds sporen van het slaan, die hier rond de eeuwwisseling werd uitgevoerd. Het is moeilijk voor te stellen dat mensen hier komen, ver weg van de dichtstbijzijnde dorpen, om myrhö te oogsten.

Het schaarse bos lijkt wild en ongerept maar het gebied heeft een geschiedenis van inheemse en bosbouw. In de 19e eeuw, weidedieren uit de dorpen Heden en Bäck. Op dat moment werden de cultussen van de walvissen gehoord en de marinetonen die in het landschap werden gekweekt. De beet droeg waarschijnlijk bij aan de schaarse bossen die nog steeds leven terwijl de mieren werden opengehouden door de luiaard.

Een enkele droge zomers hebben ook verwoeste branden in het gebied en liet open ruimtes die het witte mos heeft gedeeltelijk in beslag genomen.

En je zult oefenen uw vaardigheden in cultivatie uit op de mieren. Wie weet? Misschien antwoorden de rollen?