Skoga, Naturreservat

Bos is een bos waar de pijnboom de dominante boomstrijd is. Met zijn schaarse 22 hectare is Skoga een van de kleinere reservaten in de gemeente Kungsbacka. Maar de bezoeker die hier vindt kan een gevoel van wildernis ervaren.
Op uw reis door de groene mossen, door de kniehoge bosbessenrijst en omhoog glibberige steile hellingen, kunt u veel verschillende dingen zien. Zowel boomhutten van sparren en laaggroeide pijnbomen met honderden jaren op de nek en krachtige opperste badkuipen gekleed met sokken van lavas. De veerboot wordt soms geblokkeerd door vlammen; dode bomen liggend. Sommige zijn volledig bedekt met rijst en mos en worden alleen beschouwd als een contour aan de grond. Anderen zijn onlangs veroordeeld voor de wind en vertonen verse sporen van de insecten die in het dode hout leven. De gevaren en passages die de insecten knagen onder de schors lijken bijna hiërogliefen.

Ongewone kevers en oude lava's

De beschikbaarheid van oude ruwe bomen en dood hout in verschillende degradatie stadia heeft het bos een van een fireorado voor kleine kreukels. Vooral als het gaat om kevers, heeft Skoga zeer hoge natuurlijke waarden. Een van de zeldzamere bewoners van het reservaat is brons ion, een kever gevonden slechts op een paar plaatsen in Halland. Het bronsion komt alleen voor in langzaam groeiende natuurlijke bossen waar de sparren oud mogen worden. In het zuidelijke deel van het reservaat stroomt het bekken Hallabäck naar voren tussen laat geteelde sparren. In dit sump bos, de sparren stammen zijn bijna volledig bedekt met oude-gran lava, hier en er zijn ook plekken van kattenvoet slaven. Deze soorten zijn zogenaamde signaalsoorten die laten zien dat het bos hoge natuurlijke waarden heeft met een lange geschiedenis van oude bomen.

Veel oude pijnbomen

Een groot deel van het gebied wordt gedomineerd door dennenbossen. Na boorproeven is gebleken dat een aantal van de aantallen 250 jaar geleden begon te groeien. Echter, het zijn niet de hoogste en meest bruto aantallen die oudste, veel van de jongere bomen zijn hoger dan hun vertegenwoordigers. In plaats daarvan, de oudere bomen blinken in vergelijking met de jongere door het hebben van platte kroon en een ruwere en verschillende schors structuur. Door de eeuwen heen is de schors verouderd en gekraakt in decimeter-grote stukken. Het oppervlak is vlak en glad en het patroon dat zich vormt lijkt op iets over de schelp van de schildpad. Deze schorsstructuur wordt zowel schildpadschors, harnasschors als krokodilschors genoemd.