Vittskövle sandmark, Naturreservat

Sanddynes in het binnenland? Ja, het is hier in Whiteskövle Sandmark. Hier stijgt de hoge en lange-afstands duin van Wittskövle, een halve mijl van de kust van Furuboda. Wittskövle drive is misschien het best bekend onder botanisten om zijn zanderige grond flora. Het rara zandhout groeit momenteel voornamelijk in het oosten, in dat deel van de duin die buiten het reservaat ligt. Maar met weidedieren en een verminderd aantal bomen en struiken, wordt ook verwacht dat het zich zal verspreiden in het tweede deel van de rit. Het resort mist wandelpaden maar de lokale bevolking geeft de voorkeur aan wandelen in de open weide in het westen.

Sanddriva uit de 18e eeuw zandstormen

Sanddynes is iets wat we vaak associëren met kustlandschappen. Vaak zien we ze in verband met zandstranden, zoals de klitten van het strandbos Ängelholm en het landschap ten zuiden van Åhus. In Whiteskövle zandmerk, het is ongeveer een binnenland duin. Het wordt op dezelfde manier gevormd door zandstormen. Het was waarschijnlijk een hek van gevlochten takken die het eerste zand in de 18e eeuw gevangen en vervolgens gebouwd op. Linne beschrijft het in 1749 als de bergkam van luchtzand die "door de tuin van een landgoed tussen het noorden en het zuiden is gehuppeld, waar het zand is gebleven als sneeuwdriften." Wanneer Wittskövle opereert of de Grote Sanddrivan, zoals het ook wordt genoemd, werd het landschap geopend. Door het gebrek aan bomen en struiken kon het zand ver vliegen. De schijf lijkt op een liegende L. Het lang gelegen deel is opgenomen in de reserve, terwijl het deel dat hoeken omhoog in het noordoosten is buiten. Ten westen van de duin ligt ook een grote weide die gedeeltelijk in het reservaat is opgenomen.

Sandmark planten in paars en wit

De grond in het reservaat bevat ook kalk. Dit komt tot uiting in de bloemenslachting. In de weide van het westen, gaat het in paars wanneer veld vegen, axveronic en veld dragende bloeien. Op de Wittskövle rit zijn er in plaats daarvan witbloeiende zand-achtige, grote zandlelies en dus de exclusieve soort zandhout. Het zandhout groeit vooral in dat deel van de aandrijving dat buiten het reservaat ligt. Maar het is het zandhout dat de Wittskövle drive bekend maakte. Hier vond Linnaeus voor het eerst in Zweden in 1749. En tegenwoordig blijft zandhout alleen in een gebied in de hele Noordse regio in het oosten van Skåne! Vandaag is de drive gedeeltelijk hergroeid en gekleed met dennen. Op de lange termijn, delen van de drive zal ook beta. Iets wat het zandhout in het reservaat ten goede komt.

Luchtleven en beschikbaarheid

De reserve bestaat uit twee deelgebieden. Het deel van Vittskövle is in het noordoosten. Het is moeilijk om toegang te krijgen, maar zal beta en geopend op de lange termijn. Vittskövle dorp in het westen is de open, begraasde graslanden. Deze weide ligt dicht bij het sportgebied met parkeermogelijkheden. Het land wordt voornamelijk gebruikt door de lokale bevolking om te wandelen. Het gebied heeft geen duidelijke gewrichten. Vergeet je rotzooi niet mee naar huis te nemen.