Gropahålet, besöksplats i Vattenriket

Het pithole is de monding van Helgeån. Vanaf de parkeerplaats gaat een pad naar de zee. Vlakbij het strand drogen de duinen van het zand op. Sommige zijn meer dan 15 meter hoog. In de zomer trekt het lange strand baden aan. Er zijn zowel hondenbaden en natuurlijke baden.

Het grootste deel van de kustlijn is bedekt met pijnbomen. Lang geleden groeiden er grote eikenbossen langs de kust. Het gebrek aan hout en grond leidde ertoe dat het bos werd gesneden, zelfs op de slankste chips. In de 18e eeuw was de kust bijna boomloos. Het leidde tot zand ontsnappen en verwoeste landbouwgrond. Ze begonnen pijnbomen en bergen te planten om het zand te binden. In veel gebieden is het bos te dicht geworden. Vandaag weten we dat blootgestelde zandoppervlakken een mozaïek creëren en voorwaarden creëren voor een landschap met hoge natuurlijke waarden.

De laatste jaren zijn dennenbomen weggeruimd en zijn de soorten die in het open zand gedijen teruggekomen. Een geur van de tijm en zand zowel stijgt in de hitte en hier en waar groeit veld vegen en heide bloeit.

Eerder geslagen De hel alleen in Åhus. In 1775 groeven de boeren van Yngsjö een grote sloot om de velden droog te houden. Toen de voorjaarsvloed kwam, vond de rivier een nieuwe weg langs de greppel in de zee bij het Gropahole. Vandaag is Helgeån de grootste uitlaatklep.