Ostkustleden Etapp 1, Lilla Hycklinge – Nynäs,

De eerste etappe begint in het schilderachtige Little Hycklinge. Volg de markeringen vanaf de parkeerplaats. Na een tijdje wandelen, de wandelaar ontmoet met glinsterende water. Het pad volgt een lang meer, Eckern. Naast het meer, vlakbij het pad is de kunstenaar Axel "The Dead Hultar" Pettersson's handtekening gedecoreerd in de berg aan de waterkant. Na een ander stuk komen we bij het geboortedorp van de Dode Hultarn, Högatorp. Het oudste gebouw is uit de 19e eeuw. Het pad volgt de oude weg door het dorp Eckerhult en gaat verder op paden en grindwegen langs Sjoketorp en tot aan Lämmedal's dorp, een van de oudste dorpen in de Döderhult sok. Er zijn verschillende oude huizen afgeleid uit de 18e eeuw. De wandeling gaat verder op smalle bospaden. De etappebestemming, het eerste overnachtingshuisje in Nynäs, ligt vlakbij het meteorietmeer Hummeln, direct binnen Humlenäs weelderige natuurgebied. Nu is het tijd om de badmode te halen, naar het meer te lopen en een duik te nemen in het heldere, verse water.

Het huisje is alleen beschikbaar voor wandelaars aan de oostkust. Voor informatie over het huisje zie [nachthuis Nynäs](https:/www.naturkartan.se/sv/kalmar-lan/overnight cottage-news?guide_id=201).

Busverbinding na ongeveer 2 km op etappe 2, naar Oskarshamn, voor vertrek bezoek Kalmar County verkeer, KLT.

Interessante plaatsen om te bezoeken

• 1.Little Hycklinge.** De boerderij was in het midden van de 14e eeuw eigendom van de grote man en de raad van Israël Birgersson. Na zijn dood in 1351 werd de boerderij geërfd binnen het geslacht en in de late 1400s werd de boerderij gehouden door het hoofd van de staat Sten Sture dwz. In 1521 werd de boerderij geërfd door koning Gustav Vasa en tot het midden van de 17e eeuw werd de boerderij gehouden door de koninklijke familie. De boerderij werd in 1649 geschonken aan Christer Zelow, die echter de boerderij verloor aan Kronan in 1661 door de bedrijfsvermindering. Toen het Division Agency werd voltooid in de jaren 1690, werd de boerderij verdeeld in Småland's schipper bedrijf als stamrote nr. 116 met de bootman grootte op zijn eigendom. Van 1711 tot 1722 werd de boerderij bewoond door de trompettist van het cavalerieregiment Lars Blomberg.

** De Torpet Strömmen** onder het landgoed van Dövestad (genaamd de Lustig Hill in Folkmun) omdat het vanaf de jaren 1860 bewoond werd door voormalig schipper Carl Johan Lustig (1831-1889) was voor het eerst getrouwd Kajsa Lena Larsdotter die stierf in 1865 en trouwde sinds 1870 met Christina "Stina" Maria Jonsdotter, die verhuisde naar Tjuståsa Agedomshem in de late 19e eeuw. Er werden in totaal 9 kinderen geboren.

3 Kleine Hycklinge zaag-en-melkmolen "Snurran" die uit de late jaren 1600 werd gebruikt met Flinshults dorp. De molen werd aangelegd in de late 19e eeuw.

**4. Sandvik werd gebouwd in 1883 en behoorde tot de Deaf City boerderij. Sandvik is eigendom van Arne en Margareta Andersson. Arne groeide op met 9 broers en zussen. De Dood Hultare huurde een zomerverblijf.

5. Ongeveer 400m van Sandvik aan de rechterkant toont een bordje Highhult dat oorspronkelijk een kleinere boerderij was die in 1755 van Högatorp werd gereserveerd. In het begin van de 19e eeuw was het een boot manstorm. Ten zuiden van het huis ongeveer 12-13 meter van de weg zijn de resten van een schuur evenals een aarden kelder gedeeltelijk begraven in een helling. Er wordt gezegd dat het door een fotograaf Meijer als ontwikkelend laboratorium is gebruikt. Meijer had zijn winkel in Oskarshamn in de "Kråkerumsbacken" (Kungsgatan) tegenover de huidige "Kråkan." Höghult werd verlaten aan het begin van de eeuw 1800-1900. Bij Höghult werd ook een droge cabine gebouwd in de 19e eeuw, de bodemput in het begin van de jaren twintig. Vandaag is er een vakantiehuis op de site.

6.Eckern is een lang meer, 3,5 km lang en breedste 350 m en op de smalste plaats "Smale nek" 100 m breed. Het meer is sinds de jaren vijftig gereguleerd en is een stuwmeer voor de gemeente watervoorziening. Het waterniveau schakelt tussen 37,1 en 38,8 meter boven zeeniveau. In het geval van eb is de Dead Hultarn inscriptie DÖDERHULTAREN 1921 te zien op Eckern strand 1 km ten noorden van Sandvik. Volgens de geruchten was het een Vånevik rocker die het werk deed. Het zeeoppervlak was ongeveer 2 meter lager. De inscriptie is 120 cm lang en 25 cm hoog.

**7. Een oude quarndamm was voorheen een kwartet dat behoorde tot Högatorp's dorp. De laatste molen was voormalig schipper Olof Ny. De molen werd in het begin van de 20e eeuw afgebroken.

==Biografie==Högatorp werd geboren in 1868 als kunstenaar Axel Pettersson "The Death Hultarn." Zijn vader de boer en bestuurslid Per August Pettersson bezat zowel Högatorp als Eckerhult. De boerderij werd gebruikt door de familie van Döderhultarn's vader sinds ten minste de tweede helft van de 17e eeuw, toen de boerderij werd gebruikt door Nils Jonsson en zijn vrouw Ingeborg Nilsdotter. De boerderij Högatorp heeft oude voorouders en is al gevonden in Sten Stures 1495 landboek.

9. De boerderij Eckerhult was al in de 14e eeuw en was eigendom van de Nationale Raad van Israël Birgersson na de erfenis van zijn moeder Ingeborg Bengtsdotter. In de 16e eeuw was de boerderij eigendom van Gustav Vasa. Kleine Eckerhult werd ook gevonden in de 14e eeuw. Axel Pettersson's vader, bezat de boerderij in de 19e eeuw. Een paar jaar na de dood van zijn vader (september 1877) verhuisden de weduwe en kinderen van Högatorp naar Eckerhult.

10. De eerste bekende eigenaar van de droogte Ekelund was de droogte Nils Andersson en zijn vrouw Annica Nilsdotter, die hier woonde in de late 18e eeuw. Ze hadden twee zonen die geboren werden op de droogte van 1777 tot 1780. Volgens het kerkboek van 1822, leefden de hysedra Peter Magnusson en zijn vrouw Stina Olsdotter in de droogte. Stina stierf in 1850 aan een cholera-epidemie.

11. "Scarpesten" bij de vertrekroute naar Sjoketorp. Hier is een verhaal over Sten Skarpe, die in Järngallra woonde en molenaar was bij de Sjoketorp molen. Skinn Skarpe was slecht, hard en onrechtvaardig. Toen een oude arme oude man graan naar het winkelcentrum bracht, nam Skinn Skarpe graan en verving het door kalk. Toen het rubber haar brood at, werd ze ziek en stierf. In een gestage stroom stroomt graan van anderen naar Skinn Skarpe.

Op een dag stierf hij op de bank. Het lichaam van Skarpe zou dan naar de kerk van Deathhult gebracht worden en begraven worden. Omdat het slechts een smal pad was van Sjoketorp, moesten de buren het lijk naar het kruispunt dragen. Het vond plaats op een zaterdag, en de dragers bijna niet de taak, dus toen ze aankwamen op het kruispunt, zetten ze de kist op een gladde partij op de steen, en dan het kreeg om te staan tot de volgende dag toen ze verder met de kist op een rijtuig tegen de kerk. De paarden werkten niet helemaal, dus werden de paarden vervangen.

Toen je aankwam was het zondagmiddag en de priester en de kerk waren naar huis gegaan, zodat de begrafenis werd beschoten tot de volgende zondag en de kist werd geplaatst in het wapenhuis van de kerk. In de aangrenzende boerderij van Kyrkeby, tijdens de week, twee "knalls" (verkopers) en bij de avondbrand, de huishoudsters vertelden over het incident van het zware transport van Skinn Skarpe en ze betekende dat het zo zwaar was om hem te verwarren omdat hij zoveel onvergeeflijke zonden had.

De "snalls" besloten om een groot en zwaar varken op de proef te stellen, dus beloofden ze haar dat ze een kledingstof zou krijgen als ze naar het geweerhuis ging, de kist opende en het lijk omhelsde. De kleding stof was meer verleidelijk dan de verschrikking van het lijk dus ze vertrok en voerde de missie maar het verschrikkelijke ding was dat Skinn Skarpes arm ingehaald en hij begon te spreken en vroeg haar om hem naar de kerk te dragen. Er lag een klein kauwgum op een van de bovenste banken. Skinn Skarpe vroeg om vergiffenis en de pigan droeg hem terug naar de kist. Toen viel Skinn Skarpe en de pigan liep gek en wild in het bos.

Dit verhaal is erg oud en wordt naar verluidt verteld door een zeer oude vrouw die in de buurt woonde. Döderhult's kerk en een 75-jarige man uit Lemmedal in de jaren 1950 en hij had het gehoord van zijn grootvader die geboren werd in 1822 en hij had het van zijn ouders gehoord.

De scherpte blijft, maar het lot waar de kist werd geplaatst tijdens de nacht werd ontploft als de weg uitgebreid.

12.* In de 16e eeuw had de boerderij Sjoketorp/Skiocatorp op de helling naar beneden ** Lake Hulteglan Hulteglän** dezelfde eigenaar als Solberga Fredriksberg is Jon Elofsson uit Barkestortp (net ten noorden van Kalmar). Zijn zoon Claes Jonsson erfde de boerderij maar was ongelukkig om de verkeerde kant te kiezen in de strijd tussen hertog Karl (de zoon van Gustav Vasa) en koning Sigismund die koning was in zowel Zweden als Polen. Claes Jonsson moest in 1599 van Zweden naar Polen vluchten.

13 Sea Hulteglan Hulteglän. Aan de andere kant van het meer **Volgens de legende ** een sluwe en dappere man genaamd Sjöholm die de kunst van de vliegende vogels bestudeerde en die zo graag wilde vliegen. Hij maakte vleugels van berkenbomen die hij op zijn armen gooide en dus op een dag toen het een sterke westelijke wind was, stapte hij op de berg Korpaklangen voorbij het huisje en sprong uit het huisje. Hij flapte met zijn vleugels en vloog een beetje maar zo scheurde de wind en hij eindigde met een plaquette in het midden van Hulteglänn. Hij had geluk voor Karl-Johan in Järngallra was uit met zijn eik en keek naar zijn netten. Hij dacht dat er een zeebeest in het net zat, maar het was een oude kennis. Het is niet bekend of Sjöholm zijn vliegoefeningen heeft voortgezet.

Het huisje van Målar-Larse werd in 1908 gesloopt. Hier woonde Målar-Lars, een wagenmaker die de koetsen schilderde met zelfgemaakte verf die bleef zolang de koets bestond. Productie verf werd beschouwd als tovenaar kunst en elke schilder had zijn trucs en mengsels.

15. Net voordat je bij Lämmedal aankomt is er een oude bouwstichting, **Sandersborg. **Hier woonden en werkten verschillende dorpelingen, waaronder Sven Zanders en Nils Andersson in het begin van de 19e eeuw en Sven Olsson in het begin van de 20e eeuw.

16. Lämmedal is een van de oudste dorpen van Döderhult en was in de 14e eeuw eigendom van de Raad van het Koninkrijk Israël Birgersson. De boerderij was het pantser van het huis boog in Ramshult. Vandaag de dag zijn er veel huizen die afkomstig zijn uit de 18e eeuw. Het oudste missiehuis in de sok wordt nu gebruikt als residentie.