Tingstäde Bulverket

Het Bulverket in Tingstäde is onze meest verborgen en vreemdste bezoekersplek, de lamp ligt aan de onderkant van het Tingstäde moeras.

Oorspronkelijk bestond de bol uit een gigantisch vierkant, 170 x 170m groot houten platform met open water in het midden. De bouwwerf was eromheen een ronde poolkering. Op het platform stonden veel huizen met verschillende ontwerpmethoden. Hoewel verschillende onderzoekers eerder theorieën over de Bulverket hebben gepresenteerd, is er nog steeds geen veilig antwoord op waarom het werd gebouwd.

In 1868 wordt de bol genoemd door Oscar Montelius, een van de pioniers van de Zweedse archeologie. Arvid Zetterling dompelt zich onder in de bol en is geïnteresseerd in wat de lokale bevolking het Bulverket noemde. Van 1910 tot 1930 deed hij verschillende studies. Bijna 600 bouwstenen werden zorgvuldig gedragen en gedocumenteerd. Een klein deel van al het hout blijft in de collecties van het Historisch Museum.

In 1995 schreef Johan Rönnby het proefschrift "Bålverket," na een onderzoek van een deel van de uitlevering. Zijn vraag ging over wie er achter het gebouw kon zitten. Het onderzoek leverde een betere mapping op, daterend uit de jaren 1130. Uit het onderzoek bleek dat de bouw voor een korte tijd, misschien slechts één winter, werd gebouwd en dat het kort na de bouwfase werd verlaten. De reden was dat de constructie begon te zinken in de zachte bodem van het moeras. Johans theorie was dat verschillende machtsverschuivingen achter de noodzaak van een zeekasteel zaten.

De huizen op het platform werden gebouwd in ploegendienst, die op Gotland wordt genoemd "bulbs," resvirke, het meest geassocieerd met onze eerste houten kerken "stafkerken." De huizen werden ook gebouwd van knoop timing dat de volgende volledig verdwijnt als een bouwmethode op het eiland in de 18e eeuw.

De fundering, het platform waarop de huizen stonden, bestond uit grote pleinen met verschillende ronde houten stokken die op de bodem rusten.

Vergeleken met de weinige middeleeuwse houten gebouwen die bewaard zijn gebleven, evenals de archeologische vondsten die vandaag bekend zijn, zijn de Bulverket duizenden bouwdelen uniek. De delen, ingebed in het zuurstofarme calcium zijn ongewoon goed bewaard gebleven, waardoor hele huizen konden worden gereconstrueerd. De gebouwen hier geven ons kennis over de ontwikkeling van onze houtconstructie traditie.