Stämshöjen, Naturreservat

Bij Stämshöjen heeft de echte stormhoed zijn enige wilde plant in Dalarna. Hier is de soort genaturaliseerd en bekend sinds de 17e eeuw. De site werd voor het eerst beschreven door Linnaeus' schoonvader Johan Moreau en vervolgens bezocht door Linnaeus in 1745.

De echte stormhoed, Aconitum napellus, is een metershoge blauwbloeiende en zeer giftige vaatplant. Stämshöjen heeft een van de weinige panden in Zweden. De echte stormhoed is eigenlijk een immigrant uit West- en Midden-Europa en zal zich vanaf het begin waarschijnlijk uit elke tuin verspreiden. Hier in Stämshöjen, is de soort genaturaliseerd en bekend sinds de 17e eeuw en het is een Zweeds record met een goede marge. Bovendien is het de enige vasculaire plant in Dalarna die wordt geclassificeerd als acuut bedreigd door de Art Data Bank.

Dit hele rijke bladerbos, een soort galeriebos langs de Trostbäcken in een open archipellandschap, vult ook een biologische functie voor veel insecten en vogels, zoals kleinere hackpieken. Voornamelijk voor voedsel en bescherming. Tijdens de lente en herfst wanneer roofvogels zich langs de vallei bewegen, is het niet ongewoon om ze vanaf dit bos over het veld te zien na de prooi.

Galerijbossen langs gootstenen en waterlopen in open landschappen zijn belangrijke restbossen in vele delen van de wereld en dienen ook als windkleppen. Op dit kleine oppervlak zijn er veel verschillende boomsoorten, verschillende vaatplanten en bijvoorbeeld houtchampignons die leven op de vele gevallen bladeren. Over het algemeen, een kleine maar eerder niet-Zweedse, of tenminste Odaliaanse, natuurlijke omgeving. Het westelijke deel van het reservaat bevat een open wetland.

Veranderingen doen zich snel voor in deze bosomgeving. Bomen vallen af en toe en verschillende erfopvolgingen verlichten elkaar. Soms ontvangt Trostbäcken hoge stromen en kan het ravin milieu dan aanzienlijk beïnvloeden. Bij hoge waterstromen verandert het open waterland in een waterspiegel.