Valberget, Naturreservat

Valberget is een spectaculaire berg, met krachtige lodgemuren die boven het omringende landschap uitstijgen. Het heuvelachtige terrein van het natuurreservaat wordt gedomineerd door kostbare dennenbossen.

Luchtleven en beschikbaarheid

Het natuurgebied is relatief niet beschikbaar, ongeveer 2 kilometer van Tararp en 1,5 kilometer van Kölja, en er is momenteel geen reserveparkeerplaats in de omgeving. Als u echter bent aangekomen, is het natuurgebied zeker een bezoek waard, niet in de laatste plaats het uitzicht op Valberget. Er is ook de machtige suprematie genaamd de Kerk, en de grote geblokkeerde landen. Steppen en kleinere grondwegen leiden door de bossen van het gebied. Valberget lodge muren zijn populaire klimgebieden en er zijn verschillende klimpaden.

Er zijn geen toegankelijkheidsaanpassingen in het natuurgebied en vanwege de niet beschikbare locatie en heuvelachtig terrein, is niemand gepland.

Continuïteitsbossen en hoge natuurlijke waarden

De landschappen van het Natuurreservaat worden gekenmerkt door eiken, laan en pijnbomen mix bossen, boekenbossen, alsump bossen en een hydrologisch intacte bosmieren. De bossen zijn verschillend met grote elementen van oudere, tot 150 jaar oude bomen. Binnen het natuurreservaat zijn er rood-gelijste en andere natuurlijke-waarde-interessante soorten, waaronder oranje geprikte stolling lava, roestvlek, varkensvlees mos, goudlok mos, klif frullania, westelijke hakmos, muur groen en misneath. Een aantal daarvan zijn verbonden met kostbare bossen met hoge natuurwaarden en gebieden waar het bos al heel lang ongebroken is. Op vochtige of overstroomde bergwanden zijn vossenstaarten en sipperragg mos te vinden.

Een klein deel van Agnsjön, met zijn strandfeesten en winkels in het zuiden, is ook opgenomen in het natuurreservaat. Agnsjön is een van de twee meren in Blekinge waar bloed igel.

Onder Valbergets lodge muren, direct ten oosten van het natuurgebied, was vroeger een meer, Valsjön. Het werd verdeeld in de jaren 1920 om cultivatielanden te creëren. Het grootste deel van de voormalige zeebodem is nu bebost.

Pelgrimsfalksberg, prehistorische graven en torpmark

Er zijn veel mythes en verhalen over Valberget. In de 18e eeuw werd de naam van de berg gekoppeld aan het Valhall of Nordic mythology, wat volgens de hedendaagse lokale naam onderzoek niet waar is. De naam is ook gelinkt aan het Old West Norse woord walvissen, wat valk betekent. In de 19e eeuw werd gezegd dat pelgrims vervalst bij Valberget en had gedaan sinds de tijd van herinnering. Pilgrimsfalkas moet in ieder geval in de jaren dertig op de berg gebroed zijn. Maar de naam van de berg is waarschijnlijk afkomstig van een ander oud woord, de Zweeds-Deense verkiezing, wat betekent stok of staaf, en die hier zal verwijzen naar de hoge stenen pilaren die de zuidoostelijke kant van de berg vormen. Er is ook gezegd dat de berg een afdaling was, maar volgens hedendaags onderzoek is het waarschijnlijk een mythe.

Het natuurreservaat Valberget ligt aan de oude rand van de grens tussen de dorpen Tararps en Köljas, Asarums en Hällaryd. Ondanks de relatief onbereikbare locatie van de regio zijn er tal van culturele geschiedenissporen en overblijfselen. De oudste zijn stenen afzettingen, die waarschijnlijk zijn brandgraven, uit brons ijzertijd, gelegen op een aantal van de iets lagere bergen in het zuidoostelijke deel van het natuurgebied. Dit type graven werd toegevoegd, net als hier, meestal op berghoogtes, goed zichtbaar uit het verleden wegen en nederzettingen.

Van de laatste eeuwen zijn er verschillende stenen muren die oude eigendom en land wet grenzen tonen. Sommige oudere routes gaan ook door het gebied. In het zuidelijke deel van het reservaat waren er in de 19e eeuw gecultiveerde akkerbouwgewassen en weiden die behoren tot een droogte, Wahltorpet. Op de droge vlakten zijn er nog veel overblijfselen, waaronder stenen muren, teeltdrempels, bouwfundamenten en hardnekkige door stompen geschoten kostbare bomen. Tot de jaren zeventig bleven delen van het land groeien en de bossen rond het bos werden tot de jaren tachtig door koeien gegraasd.