Japanska trädgården, Ronneby Brunnspark

De Japanse tuin in Ronneby heeft invloeden zowel van Zen Boeddhistische tuinen als van de theetuin, roji en het wandelpark. De Zen Boeddhistische tempeltuinen worden vaak droge tuinen - karesansui - strikt gereduceerd in uitdrukkingen en materialen. Ze worden niet gezien, vanaf de veranda van de tempel.

In een Japanse tuin wordt gedacht dat niet-levende objecten zoals stenen en water een levende ziel en persoonlijkheid hebben. Een steen heeft een staart, een hoofd, een rug en een maag. Elke steen heeft zijn eigen taal, hij hoort, voelt en ziet. Veel van de stenen zijn met grote nauwkeurigheid geselecteerd om in de Japanse tuinomgeving te passen. Alles wordt behandeld als de levenden, taken zoals het opruimen van onkruid worden gedaan onder precisie met juiste, kalme en efficiënte bewegingen.

In een Japanse tuin gaat het om metaforen, een steen in een klein meer wordt de paradijselijke eilanden waar iedereen gelukkig is en eeuwig leven heeft. Kleine stenen worden eindeloze bergketens, kleine planten worden grote bossen. Het geharkt grind symboliseert de golven van de oneindige zeeën. De oorspronkelijke natuur vormt de basis van de tuin, vaak bevat de tuin weinig componenten om de bezoeker in staat te stellen het beeld aan te vullen met zijn eigen verbeelding.

De verpleging is belangrijk, een ambacht dat geduld en zorg vereist. Planten moeten het hele jaar mooi zijn. Bomen en struiken vormen het grootste deel van de vegetatie van de tuin, bloemen zijn van ondergeschikt belang. Mossy stenen zijn gemeenschappelijke elementen. Busks en bomen worden gesnoeid zodat ze het best worden gemarkeerd, de hoeveelheid bladeren die op de grond mogen blijven, takken kunnen worden vastgebonden om de sneeuw op een mooie manier te vangen, allemaal om een aangename indruk te geven.

Na de doorgang door de eenvoudige poort van bamboe volgt een verschuivend pad naar het meditatiepaviljoen (het huis). Het pad wordt omgeven door Japanse esdoorn, suzing berg bamboe, Japanse iris in verschillende kleuren, geurige natte mos en vele andere planten. De indrukken van de geest maken de korte weg naar het paviljoen een lange reis. In het meditatiepaviljoen is er een vreemd gevoel van zowel buiten als binnen tegelijk te zijn. U kunt hier lange tijd staan en genieten van de grootsheid van de natuur.

De tuin

De tuin werd ontwikkeld in combinatie met de rituele manier van thee drinken. Roji, die het pad met dauw vertaalt, verschilt van andere Japanse tuinen omdat het meer een doorgang is naar het theehuis, een beweging, dan een tuin. De fysieke beweging verandert ook de gemoedstoestand. Langs het pad van de dauw laat de bezoeker de zorgen van het dagelijks leven achter zich en gaat de koninklijke wereld van de thee binnen.

De hele structuur van de theetuin streeft naar een soort verfijnde armoede, waar de schaarse, bijna onvoltooide materialen aan de bezoeker worden overgelaten om hun gedachten aan te vullen. De meeste theeceremonie gaat over het leren scherpen van alle zintuigen, want het is alleen wanneer men zich kan ontwikkelen en verrijken. Er zijn geen sterke kleuren, geen bloem. Het groen geeft een donker licht.

Het wordt gezocht door meditatie om spirituele rust en rust te creëren, verstoring van het dagelijks leven verdwijnt, gedachten worden gezuiverd, en de tuin heeft het vermogen om de elementen te vangen die de geest weer helder laten lijken.

De Japanse tuin in Ronneby werd in 1987 toegevoegd met de hulp van landschapsarchitect en professor Sven-Ingvar Andersson en zijn assistenten Japanse landschapsarchitect Akira Mochizuki.