Svarvtjärnsbergen, Naturreservat

Obszar położony na jeziorze Stor- Svarven i rozciąga się na szczytach Svarvtjärnsbergen. To jest wahadłowy-bogaty typowy naturalny las z wieloma martwymi drzewami leżącymi. W blokowatych częściach sosna rośnie, podczas gdy las granulowany kwitnie w sakwach. W niektórych miejscach znajdują się ławki, gdzie można odpocząć i wyhodować się nad jeziorem. W grudniu 2013 r. obszar ten został poważnie dotknięty przez sztorm Ivar, czyniąc duże części obszaru niedostępnymi. Pamiętaj, że przemieszczanie się wśród drzew burzowych może być niebezpieczne.

Rezerwat przyrody znajduje się 9 kilometrów na zachód od Bergsjö i obejmuje około 35 hektarów cennego naturalnego obszaru leśnego. Las jest typowym naturalnym lasem, bogatym w wahadło i z wyraźnymi śladami starszych wieków pożarów lasów. Po dwóch dużych burzach, w 2011 i 2013 roku, istnieje wiele burzowych drzew w okolicy.

Trampowany szlak stąd tablica informacyjna przechodzi przez liściasty las mieszany i podąża północnym brzegiem jeziora Stor- Svarven. Jeśli zajmiesz się blokadą i gołymi ziemiami wylewania na północny wschód od ścieżki, można znaleźć kilkaset lat sosny. Spalone pąki świadczą o pożarach lasów w dawnych czasach. W bagnach pomiędzy dwoma wysokościami, element świerku jest większy, a najdłuższy na wschodzie przechodzi przez las w lesie sump. Były też grupy starszych osób.

Dobre środowisko dla ptaków

Jezioro, stary las i element drzew liściastych przyczyniają się do Svarvtjärnsbergen jest dobrym środowiskiem dla wielu gatunków ptaków. Na przykład na kilku drzewach widać ślady rozlewu koron.

Spill crow (Dryocopus martius) jest największym w Europie hakerem z prawie pół metra między dziobem i końcówką ogona. Ptak wyłamuje miski i znajduje jedzenie w starych martwych i umierających drzew Svarvtjärnsbergen. Ulubione narodziny to końskie mrówki i larwy owadów, które korona rozlewu łapie ze swoim długim, lepkim i obrzękniętym językiem daleko do przesiewanych dziur.

Fäbogar, roztocza węgla i ukąszenia lasu

Blisko Svarvtjärnsbergen znajdują się pozostałości kilku młynów węglowych i fäbogar. Pokazują one, że obszar jest używany od dłuższego czasu, nawet do ukąszeń lasów. Pomimo wpływu człowieka, lasy w rezerwatach przyrody zachowały swój charakter lasów naturalnych.

Granbara po burzy

W latach 2011 i 2013 las został uderzony przez burzę. Wiele świerków wybuchło, co doprowadziło do dużych ataków przez wiercenie grankor (Ips typographus). Chociaż w wyniku wiercenia kory zmarły dodatkowe drzewa, jest to naturalny sposób odmłodzenia lasów, które mogą swobodnie się rozwijać. Wiertarka granbara, która ma około 4 milimetrów długości, głównie mnożąc się w świeżych pułapek wiatrowych świerku. Małe otwory, które żuk gryzie na świeżo stojących śliwkach, zapobiegają przepływowi płynu do pnia drzewa. W rezultacie drzewa suszą się i umierają.