Rezerwat przyrody Sveafallen jest dobrze znanym obszarem kluczowym dla badań geologicznych. Były wylot Ancylussjön w drugiej części epoki lodowcowej. Dziś obszar jest zalesiony, ale widać ślady topniejącego lodu w postaci ogromnych garnków i ruchomych bloków.

Historia

Kiedy lód śródlądowy wycofał się 10 000 lat temu, większość dzisiejszej Szwecji była pod wodą. Duże morze śródlądowe, Morze Joldia, dwukrotnie większe od obecnego Morza Bałtyckiego, pokryło większość Svealand i połowę Finlandii. Kraj, który został stłumiony pod 3000 metrów grubości lodu stopniowo rosła. Ta elewacja terenu, która trwa do dziś, zwiększyła powierzchnię o 160 metrów na obszarze Degerfors. Gdy ziemia rosła, Sund of Nearby padał śnieg. Ostatecznie był tylko wąski dźwięk, co zwykle nazywa się Svea River. To przez Vänern na Zachodzie.

Różne teorie

Wielkie geologiczne znaczenie tego obszaru zostało odkryte w latach dwudziestych przez profesorów Munthe i Von Post. Wczesne badania sugerowały między innymi, że ze względu na znaczną różnicę między jeziorem Ancylus a Karaibami na tym obszarze wystąpiły ciężkie wodospady. W porównaniu z dzisiejszą sprawą Niagara, Svea Falls mogły być trzy razy większe. Te założenia przyciągnęły wielu turystów. Późniejsze badania, w tym profesor Fredén w latach 60. i 70. XX wieku, sugerują, że nie było dużej różnicy między morzami i nie było prawdziwego wodospadu. Przez jakiś czas w Degerfors był wąski dźwięk, w którym wyszły duże ilości wody.

Śledzisz gigantów?

W Sveafallen jest wiele tak zwanych wielkich garnków. Najmniejsze są tylko kilka decymetrów szerokich misek w urgeon, podczas gdy największy jest 1- 4 metrów szerokości i do 8- 10 metrów głębokości. Dotychczas znaleziono ponad 200 garnków, ale każdego roku odkrywane są nowe garnki. Jak te zamieszki powstały w górach? Dla naszych przodków, którzy nigdy nie słyszeli o epoce lodowcowej, wielkie i silne olbrzymy były przynajmniej tak dobrym wyjaśnieniem. Wielkie dziury sądzono, że olbrzymy ugotowały swoje jedzenie. Może widziałeś tu duże bloki i byłeś w okolicy. Dziś mówimy o ruchomych blokach, które nazywano rzutami olbrzymimi. Według starych legend, giganci nie lubili klanu dzwonów kościelnych i dlatego rzucali duże kamienie w kierunku hałasu. Dziś wiemy, że te bloki znajdują się tutaj i zostały umieszczone przez najnowszy lód śródlądowy. Jak hyvel, lód poślizgnął się do przodu i połamał kawałki z podstawy, że następnie przyniósł ze sobą, czasami dość długie odległości.

Farse

Większość rumaków w Sveafallen została utworzona w związku z obszarem pokrytym lodem o grubości kilometra. Następnie Meltwater zanurzył się w pęknięciach i rynnach lodu, tworząc lodowe kremy pod lodem. Zgodnie ze starszymi teoriami, był to tzw. kamień biegnący, który, używając strumieni wody, wyrzucił z tych garnków. Dziś geolodzy podkreślają inną ważną przyczynę, proces zwany kawitacją. Obecna woda była pod wpływem wysokiego ciśnienia z lodu. W przypadku góry lub innej przeszkody, szybkość przepływu wody została zwiększona, a następnie po przeszkodzie było odwrotnie. Pęcherzyki znajdujące się w wodzie, powstające w wyniku gazów, rozpuszczają się, gdy prędkość przepływu wody nagle spada. Siła stworzona przez rozpuszczające się bąbelki wyrosła jak młotek z góry. Kamień i żwir w szybkiej wodzie pomogły następnie drapać i polerować garnki.

Strings

W rezerwacie przyrody widać pięć rynsztoków. Dokładnie wtedy, gdy zostali uformowani, geolodzy nie wiedzą. Prawdopodobnie nawet przed okresem, kiedy uniesienie ziemi stworzyło wąski dźwięk, gdzie wody rzeki Svea stracił jezioro Ancylus. Ale z pewnością te masy wody nadal kształtują i mielą te owce. Najczystszymi rynnami są Domedagsdalen i Bergtjärnsrännan. Dolina Domedags jest najgłębszym rynsztokiem, a po jej zachodniej stronie znajduje się stroma ściana skalna o maksymalnym punkcie 17 metrów nad ziemią. W południowej części rezerwatu, w Bergtjärn, jest Bergtjärnsrännan. Tam, wysoki i pionowy klif strzela nad mózgiem. W tym obszarze znajduje się również rozlew wodny (z najniższym punktem na tym obszarze) między Morzem Bałtyckim a Skagerrak.

Przyroda i roślinność

Charakter Sveaflen składa się z lasów iglastych, zdominowanych sosną, która rośnie na lądzie. W niektórych częściach obszaru las jest zarządzany za pomocą aktywnych środków mających na celu zapewnienie dobrej widoczności i przeglądu obszaru. Inne lasy pozostawiane są dla wolnego rozwoju. Bergglim rośnie oszczędnie na niektórych terenach górskich. Nawet węzeł ma bezpieczną powierzchnię w pobliżu obszaru Gryt. W Sveafallen znajdują się również zalesione obszary zatopione. W południowej części rezerwatu ziemia i kamienie pokryte są mchem. Tam można doświadczyć lasów przypominających lasy Johna Bauera.

# Dostępność

Obszar doliny Domedags jest osiągany przez ciężko wykonaną ścieżkę z parkingu żelaznego, na północ od doliny. Dostępne są stoły wypoczynkowe i znaki informacyjne.

Ścieżki spacerowe

W rezerwacie przyrody znajdują się szlaki turystyczne o różnej długości i ciężkości. Krótka pętla Dolina zagłady ma około 1,4 km długości i łatwo chodzić. Najdłuższy wokół Bergtjärn i wodospad ma około 5,3 km długości. Jest w południowej części pagórkowaty i trudniejsze. Szlaki turystyczne i ogromne garnki są doskonałe z pomarańczowym znakiem na drzewach i klifach. Jeśli są oparte na dużym parkingu w Kulturcentrum Berget, na dalekiej północy, będziesz przyjechać na około 50 metrów do informacji i punktu wyjścia szlaków.

Miejsce grillowania

Nie wolno strzelać w rezerwacie przyrody, ale na północ od rezerwatu znajduje się miejsce spoczynku z możliwością grillowania. Brzytwę zarządza gmina Degerfors.

Weź autobus do rezerwy

Länstrafiken autobus 502 i 593 zatrzymuje się na północ od rezerwatu, na przystanku Sveafall.

# Podpisane informacje

Obserwacje geologiczne