Vindåsen/Hulöhamn

• Z drogi do Källvik, startować przeciwko Flatvarp i po 4 km w kierunku Hulöhamn. Po około 4 km znajduje się zaznaczony parking i tablica informacyjna. Złącza mają około 4 km długości i opierają się na tym samym punkcie wyjścia. * *
• Z drogi do Källvik, startować przeciwko Flatvarp i po 4 km w kierunku Hulöhamn. Po około 4 km znajduje się zaznaczony parking i tablica informacyjna. Złącza mają około 4 km długości i opierają się na tym samym punkcie wyjścia. * *

Rezerwat przyrody składa się z dwóch peninsulas, Windåsen i Hulöhamn, które w takiej samej wysokości z Loftahammar wylatuje do morza.

Jeden z stawów idzie na wschód od zatoki i ma zaledwie dwa kilometry długości, ale idzie w wymagającym, górzystym terenie. Drugi idzie po drugiej stronie zatoki łodzi i ma nieco ponad dwa kilometry długości. Znajduje się w typowej części wewnętrznego archipelagu Tjust 'a, gdzie można zobaczyć draśnięte struny.

Na dnie Båtsviken jest Hulöhamns wsi z pól, pastwisk i lasów liściastych.

Na szczycie Hulöhamn spotkasz jałowy archipelag zewnętrzny. Zatoki i wyspy mają nazwy, które dziś mogą wydawać się osobliwe, ale przypominają czasy, kiedy droga na zewnątrz była szeroko stosowana. Oto nazwy, które pokazują, że obszar został użyty jako port, takich jak Lotsskackelnaghte, Hamnskär i Livehamn. Inne nazwiska pokazują, że zdarzyły się wypadki, takie jak Manscrappist Śmierci i Człowiek Śmierci. Na szczycie góry znajduje się wiele znaków jeziora, tzw. cummel, które pokazały drogę morską.

Rezerwat przyrody jest zdominowany przez słabe lasy sosnowe z chudą florą mchów, lawy i oszczędzających elementów ziół.

W dolinach jest ziele zielne i wiosenne kwitnące pęcherze, białe kolce i glukoza, a nawet mniejsze zasoby Adama i Ewy.

Typowe dla Tjustskärgården jest podstawą "Valfish backs". Znajdują się one zarówno na lądzie, jak i w wodzie i zostały uformowane poprzez proces szlifowania lądowego lodu i fal. Innym zjawiskiem geologicznym w tym obszarze jest "talus formations", co oznacza, że woda zamarza do lodu w pęknięciach góry i powoduje, że kamienie i bloki odrywają się od krawędzi góry i gromadzą się w dużych stosach poniżej.

Zdjęcie: Johannes Löf