Stavars hurs

Dom Stavara to największa fundacja budująca epokę żelaza w Gotlandii. Jeśli dom należy do Stavar 'a, to nikt nie powie. Ale słowa mogą żyć dalej.

Historia Stavara Wielkiego

Stavar był potężnym szefem Wikingów. Pewnego dnia on i jego ludzie zostali zaatakowani przez norweskich wikingów. Zostali uratowani na farmie Stavara nad Bandelundaviken. Stavar zakopał tam wielki skarb w pobliżu wyłomu Häffinda.

Norwegowie poszli trochę dalej na południe. Zaatakowali farmę, Stavar i wszyscy jego ludzie zginęli. Skarb pozostał na ziemi, ale historia o nim trwała.

Kilkaset lat później farmer z Häffinds wracał do domu późno pewnej nocy po imprezie w okolicy. Nagle przed nim pojawił się wielki, przykryty powóz z czarnymi końmi. W samochodzie był staruszek, który zaoferował mu kulkę. Powiedział, że jest Stavarem Wielkim, ale teraz był tak stary i zmęczony, że zaoferował Przymierzu swój skarb.

Zanim rolnik mógł odpowiedzieć, powóz przejechał przez drzewa do Bandelundy, gdzie Stavar pokazał swój skarb. To była cała dziewczyna ze srebrem i złotem. Przerażony chłop nie odważył się przyjąć tego daru. Przyniósł tylko kilka srebrnych monet. Miał problemy z przekonaniem kogoś do jego przygody. Ale kiedy pokazał srebrną monetę, to była szybkość. Ludzie z domu wyszli z pikami i hakami, żeby wykopać skarb. Ale nie udało się go znaleźć.

Według legendy, chłop został "poćwiartowany" przez poszukiwanie podatku i zmarł dość szybko.

To powiedzenie jest dostępne w kilku różnych wariantach. W jednym z nich Stavar obiecuje, że wnuki chłopów otrzymają podatek.

W 1975 roku w pobliżu domu Stavara mieszkała szkoła w wieku żelaznym. Potem znaleźli koło Häffind naruszenie srebrnego podatku z epoki wikingów. Być może nie cała końska dziewczyna, ale prawie 1500 arabskich srebrnych monet z XIX wieku było i z czasów Stavara Wielkiego. Więc nawet jeśli dzieci nie były wnukami Häffindsbonden, przynajmniej dzieci znalazły podatek i zostały za niego zapłacone. Skarb Stavara można dziś zobaczyć w Izbie Skarbowej w Muzeum Hrabstwa.

Stavars House

Jak pokazuje powyższy obraz, droga została wyłożona kamiennymi ścianami lub ostrzami, jak to się nazywa tutaj, na południowej części wyspy. Właściwe ogrodzenie wzdłuż frontowych ulic było niezbędne. Bez nich zwierzęta zjadłyby wszystko, zarówno swoje zimowe jedzenie, które dorastało w aniołach, jak i jedzenie ludzi na polach. Jeśli tak się stanie, wszyscy na farmie muszą głodować.

Jutro i wieczorem bydło narodziło się na tej drodze do lasu. W epoce żelaza były takie więzienia. W lesie zwierzęta z różnych gospodarstw wypasały się i nie było ogrodzeń. Dlatego zwierzęta muszą być widoczne i owijane przez cały dzień. To często praca dzieci.

Fundacja zwana domem Stavara ma ponad 60 metrów, a Gotland jest największy. Został zbadany przez archeologów w latach 30. Datuje się na starszy wiek żelaza, czyli na długo przed czasem Stavara. Dom miał dwa pokoje, z których północ był domkiem dziennym. Na hardzie było wiele znalezisk, w tym młyny, paski, bieguny, błotniki i kawałki glinianych naczyń. W jednym narożniku ktoś brał udział w rzemiosle żelaznym, bo tam były niskie odpady topnienia, żużel i obiekty żelaza. Było również wiele znalezisk narzędzi tekstylnych i ceramiki domowej. Mieli też w domu żelaznego kowala. Na stosie śmieci przed domem archeolodzy znaleźli kawałki szkła i ceramiki. Pod podłogą domu były dwa inne budynki, jeden starszy od drugiego.

Dobrze wiedzieć dla ciebie jako gość

Parking jest dostępny w Stavgard. Więcej informacji na temat preparatu Stavgard można znaleźć na stronie www.stavgard.se.

Od parkingu do domu Stavara, to około 650 metrów. Aby dostać się do reszty, trzeba przejść montaż.

Droga do domu Stavara prowadzi przez pastwiska i lasy. Pobija zwierzęta.

• Warunkiem jest na terenie prywatnym, należy okazać uwagę podczas pobytu na stronie.