Våmhuskölen, Naturreservat

W pagórkowatym krajobrazie Våmhuskölen ślady starych ras rolniczych są mieszane z przyszłością krajobrazu leśnego. Tutaj ogromne mrówki i jałowe lasy sosnowe zapraszają odwiedzających do rodzimej przyrody, gdzie tylko wyobraźnia wyznacza granice.

• Odwiedź informacje

• Opis drogi, parking i wskazówki turystyczne

Jeśli chcesz wziąć szlak turystyczny, który idzie do Skuråsen, istnieje mały parking 4 km na północ od Kölkojan, na północ od drogi, która idzie do masztu. Zobacz link do mapy pod "Znajdź tutaj". Jest znak drogowy z napisem "692 m". Parking ten jest również zaorany w zimie.

Znak drogowy rozpoczyna drogę, która jest łatwa 11 km. Mija Malmbogkojan po 5.3 km (zamknięta kabina), a także ochrona przed wiatrem po kolejnych 1.2 km. Szlak prowadzi zarówno w dziczy Norra Mora i Våmhuskölen rezerwat przyrody.

Od Mora: Våmhuskölen jest nieco ponad 5 mil na północ od Mora. Idź Riksväg 70 i wyłącz Rot. Około 3 mile na północ od Rot po drodze 1029 do Lillhärdal, będzie mijać duży parking dla skuterów, zwany Kolonia. 2,5 km na północ od miejsca parkingowego znajduje się limit rezerwy dla Våmhuskölen.

Kolonia oddzielająca wodę

Våmhuskölen jest częścią dużego obszaru dzikiej przyrody, wolna od dróg, które przylegają do rezerwatu przyrody Stopån, Anjosvarden i Northern Mora Wilderness. Kolonia znajduje się 600- 700 metrów nad poziomem morza i jest górzystą, która oddziela Dalälven i Ljusnan. Lokalizacja zapewnia klimat z wysokimi opadami atmosferycznymi i długą zimą.

Unikalne życie roślin i zwierząt

W miesiącach letnich, duże powierzchnie bagna pojawiają się ze złotymi żółtymi dywanami gwiazd i kiełbasek. Klimat połączony z podłożem, który składa się z granitu i wieprzowiny, tworzy sztuczne, ale unikalne społeczeństwo roślin i zwierząt.

Fine birds and brilliant lavas

Mrówki są odwiedzane przez szereg ekscytujących ptaków - duży, ciężki ptak leśny zamku i małonocny dalripan. Każdy, kto ma szczęście, może również zobaczyć elegancki ogon wokalny, który, w przeciwieństwie do zderzaka, ma żółte dzioby, a nie pomarańczowy. W lesie jest mnóstwo suchych ciasteczek. To drzewa, tutaj większość sosen, które umarły, ale uparcie ugruntowane. Suche ciasteczka są idealnym salonem dla owadów i law. Spektakularny wilk jest jednym z jego mieszkańców, którzy znajdują przywiązanie do suchych powierzchni drewna i zaskoczenie z jego żółty-zielony prawie błyskotliwy kolor.

Pieśni, pastwiska i ogień postawiły swój znak

Lasy są do pewnego stopnia prawie jak stare lasy i istnieją gatunki, które są wspólne dla tego rodzaju lasów. Lasy sosnowe rosną tak wolno, że czas ma różne wymiary. Mirroślinność nadal niesie ślady bicia, które było prowadzone tutaj na przełomie wieku. Trudno sobie wyobrazić ludzi przychodzących tu, z dala od najbliższych wiosek, by zbierać myrhö.

Słabe lasy wydają się dzikie i nietknięte, ale obszar ten ma historię rodzimych i leśnych. W XIX wieku zwierzęta pastwiskowe z wsi Heden i Bäck. W tym czasie usłyszano kulty wielorybów i dźwięki marynarki, które uprawiano w krajobrazie. Ugryzienie prawdopodobnie przyczyniło się do słabych lasów, które żyją jeszcze dzisiaj, podczas gdy mrówki były trzymane otwarte przez slacker.

Pojedyncze suche lata również spustoszyły pożary w okolicy i pozostawiły otwarte przestrzenie, które częściowo zajęły biały mch.

I będziesz ćwiczył swoje umiejętności w uprawie mrówek. Kto wie? Może rolki odpowiedzą?