Maria Brobäck is een van de legendes in de Shielding. Ze leefde een zwaar leven en werd altijd verkeerd vertegenwoordigd en behandeld door de autoriteiten, maar werd geliefd en gerespecteerd door buren en vrienden.
Maria Brobäck werd geboren in 1855 in Västerbotten. Ze was een drukke jonge vrouw die haar eigen handel in de markten in haar huis voerde. Ze was 35 toen ze trouwde met de reiziger Augustus 1890. Ze had al drie kinderen gebaard, nog twee.
Toen de familie drie jaar later in Sörmland arriveerde, keken ze zelden naar de echtgenoot, die voortdurend in beweging was. Maja werd al snel gedwongen om hulp aan te vragen bij slechte gezondheidszorg. Een medische verklaring was nodig om haar arbeidsongeschiktheid te bewijzen.
Twee jaar lang was Maja directeur van het Arme Huis. Zij was degene die het brood terugbracht. Maar de smaak is als de rug en het brood was een belangrijke kwestie. Van tijd tot tijd mocht de cartridge op Skalunda zich haasten als broodrechter om de geschillen over zuurgraad en room van het brood op te lossen.
Aan het begin van de nieuwe eeuw werd Maja geplaatst met haar vier kinderen in Lindstugan. Plotseling merkten de buren dat het gejuich en mooi rond het huisje was. De klomp was gegroeid en de huur verdween.
De gemeenteraad wilde haar echter naar het arme huisje brengen en Mary moest voor zichzelf vechten om haar onafhankelijkheid te behouden. Alle verzoeken om bijstand werden afgewezen van het bestuur, dat de kinderen onder haar controle stelde. Maria en de kinderen plukten de hele zomer bessen, ze deed het werk van de buren en vocht hard om het weinige dat ze kreeg van de kerk aan te raken.
In 1904 werd August na acht jaar afwezigheid verantwoording afgelegd aan het Concilie van de Kerk voor zijn afwezigheid. Hij gaf z'n vrouw de schuld. Het feit dat hij de familie niet hielp was omdat hij ziek en zwak was en nauwelijks zichzelf kon onderhouden. Hij vroeg een scheiding aan en beloofde 5 dollar per maand te betalen voor onderhoud. Het was nog zeven jaar voor de scheiding. August trouwde al snel met de vrouw waarmee hij in de jaren 1890 een nieuw gezin had gevormd. Hij vergat die familie te noemen.
Maria koos jaarlijks ongeveer 700 liter lingon en bosbessen. Ze viste uit haar eik, degene die ze over het meer reed met in alle weersomstandigheden om haar boodschappen te doen. Ze maakte kwasten en fluisteringen van rijst en in de winter geweven ze tapijten. Tot de leeftijd van 70 knielde ze de houten vloer van het stationshuis. Een klus die elke avond na 23 uur zou worden uitgevoerd, toen de laatste trein ging.
Maja woonde 36 jaar in haar bos. Een duurzaam en eenzaam leven voor een op maat gesneden persoon die dekens over de ramen hing om de flitsen niet te zien. Ze verhuisde eerst toen ze besefte dat ze niet in staat zou zijn om nog een winter te doen. Maria stierf op 82-jarige leeftijd in het Future House, dat ze het bejaardentehuis noemde.
Iemand beschreef haar hut, het bos en het meer als een klein Norrland. Ze was niet een van ons, ze was een bloem herplant in een nieuwe aarde. Een vrijheidsman met veel gastvrijheid.
De tekst is ontleend aan de website van Södermanlands Hembygdsförbund.
