Hallsjö vormt een waardevol cultivatielandschap waarvan de samengestelde verlaten omgevingen de langdurige continuïteit van de nederzetting verdrijven naast een verlaten kerkterrein in de 16e eeuw.
In het noordelijke deel van het gebied zijn er drie grote rails met een diameter van ongeveer 15 meter. Deze kunnen dateren uit de Bronstijd. Het ijzer Leeftijd nederzetting wordt vertegenwoordigd door drie grafvelden met een totaal van 150 oude overblijfselen, voornamelijk stapels. De kerktuin is de overblijfselen na een kerk werd waarschijnlijk opgericht in de 14e eeuw, net ten noorden van het grootste grafveld van het gebied. Het duurde ongeveer 200 jaar en viel waarschijnlijk in de tweede helft van de 16e eeuw.
Het gebouw bestaat uit drie boerderijen: Norregården, Skattegården en Södregården. Van zuid naar noord is de weg 557, de oude natie, door het gebied en onmiddellijk westwaarts, de omgeving van de E4 wordt verward door het contact met het dorp traditionele weiden tot aan Lagan.
Te oordelen naar de aanstellingsomgeving is het gebied, net als de rest van de Laga-vallei, al bewoond in prehistorische tijden, althans zo ver terug als de bronstijd. Voor een korte periode in de middeleeuwen, Hallsjö was anex suiker tijdens de eerste Vittaryd en vervolgens Dörarp. In de 16e eeuw werd het gebied uiteindelijk gesloten voor Dörarp omdat de bevolkingsbasis te klein was om zijn eigen priester te houden. Mogelijk is er ook een verband met de vernietiging van de kerk door Deense troepen, die vervolgens geruïneerd bleven. Misschien daarvoor was er een in hout, misschien een kerk.
