Klintaskogen, Naturreservat

Het grootste deel van het Klinta bos is bedekt met een ruw en hoog boekbos. Langs de oevers van de Oostzee groeit een kunstmatig asbos. Het reservaat loopt ook de steile kustlijn bestaande uit rode en witte zandsteen die ongeveer 400 miljoen jaar geleden werd gevormd.

Rijke bossen

Het grootste deel van het natuurgebied Het clinta bos is bedekt met hooggroeid grof boekbos. In het voorjaar bloeien de witte siropen in tapijten, die later vervangen worden door geelpluisten en bosvogel. Op de deels kalkrijke bodems groeien ook meer ongebruikelijke kruiden zoals ram bol en witte krab. Langs het strand, op de oude meerbodem groeit een asbos, met een zeer kunstmatige struiklaag. Er zijn ook gebieden met relatief jong eikenbos.

Van vechter tot bos

Het gebied vandaag genoemd Tijdens het eerste deel van de 19e eeuw, was het clinta bos opvallend. Uiteindelijk begon het land van dorp Klinta naar kerk en bosbouw. In 1883 werd een zeereductie uitgevoerd in het Ringsjönmeer, toen het oppervlak met 1,5 meter werd verminderd. De heldere haai die je vandaag ziet parallel aan het meer strand is de oude strand kliniek.

Oude steengroeve

Rond de eeuwwisseling werd rode en witte zandsteen gebroken in het zuidelijke deel van het reservaat. De steen werd op schepen naar Fogdarp vervoerd. Vanaf hier kan het per spoor vervoerd worden. Het zuidelijke deel van het reservaat is waarschijnlijk de resten van een pier.

Sporen uit een tropische zee

De zandsteen en andere rotsen in het gebied werden ongeveer 400 miljoen jaar geleden gevormd. Ze zijn erg fossielrijk op hun plaatsen. Op dit moment, Silur genoemd op de geologische tijdschaal, lag Zweden op de evenaar. De dieren die we vandaag als fossielen kunnen zien leefden in een ondiepe tropische zee.

Vrij leven in de lucht

Parkeerplaats en bushalte bevinden zich op 800 meter van het reservaat langs weg 23 in het noordwesten. Een pad loopt door het reservaat langs de oude strandlijn. Als je naar het meer wilt, is het de makkelijkste in het noordelijke deel. Als we het pad volgen dat naar het meer leidt, passeren we de resten van een oude vlassauna. Vergeet je rotzooi niet mee naar huis te nemen.