Södra Sandsjöåsen, Naturreservat

Een bezoek aan het natuurreservaat Södra Sandsjöåsen is een beetje als terugreizen in de tijd. Het bos is duidelijk brandbaar en ziet er net als de bossen uit, want bosbranden waren een veel voorkomend verschijnsel en moderne bosbouw is nog niet geboren.

Veel van het bos op Södra Sandsjöåsen wordt opgevoed na een bosbrand iets meer dan een eeuw geleden. Het resultaat is uitgegroeid tot een schaars naaldbos met grote elementen van berken, aspen, sälg en x-ray een zogenaamde gebladerte brandwond. Overvloedige hoeveelheden hardhout zijn typisch voor brandbossen. Bladbranding is het meest duidelijk ontwikkeld op de westelijke helling van de bergkam en het zuiden. De oudste aantallen in de bladeren branden zijn ongeveer 250 jaar oud en hebben meerdere branden overleefd. Op de koffers is er brandschade, zogenaamde brandgeluid. Het vuurgeluid wordt gezien als scheuren langs de romp, met alleen hout en koolstofresten. Er zijn ook oude stompen met roetsporen na bosbrand.

Ongewone insecten

In de bladeren branden zijn er verschillende ongebruikelijke insecten soorten, waaronder noordelijke platte kever leven onder de schors op liggende, dode boomstammen. Zelfs hacks worden begunstigd door de grote hoeveelheid dode bomen, waar ze kunnen zoeken naar insectenlarven. Zowel gemorste kraaien, grotere kip spikes en drempelige hack spikes in het reservaat.

Vuurveld

Er is ook een nieuw brandveld na een brand in het begin van de jaren 2000. Direct na een bosbrand sterven veel bomen aan brandschade. Ze worden snel gekoloniseerd door eerbiedwaardige schimmels en insecten. De grote hoeveelheid hardhout die dan groeit profiteert veel soorten op de lange termijn, vooral wanneer bomen beginnen te verouderen en sterven.

Goed van bever.

Langs Sandån, in de westelijke grens van het reservaat, zijn er genoeg bevers die helpen om bomen te vangen en nieuwe dode boomstammen te creëren. Op de vasteland eilanden van Sandåmossarna, groeit een oudere naaldbomen bos met zeer oude pijnbomen in ongeveer 350 jaar. Ze dragen ook sporen van bosbrand. In het verleden brandden bossen regelmatig, misschien wel om de 40 jaar, en de bosbouw werd niet meer uitgevoerd dan als huizenvraag naar hout en hout. Het aandeel loofbomen was dus hoger en er waren genoeg dode boomstammen. In het moderne bos is er echter een tekort aan zowel ruw hardhout als dode bomen, waardoor veel insecten, schimmels, mossen en korstmossen in gevaar komen.

Beschikbaarheid

De zuidelijke Sandsjöåsen behoort tot niveau 1 van de County Administrative Board . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .