Svarvtjärnsbergen, Naturreservat

Het gebied ligt aan het meer Stor-Svarven en strekt zich uit over de toppen van Svarvtjärnsbergen. Het is een hangerrijke typische natuurlijke bos met veel dode liggende bomen. In de blocky delen, dennen groeien, terwijl het korrelige bos gedijt in de zwacks. Op sommige plaatsen zijn er banken waar je kunt rusten en paaien over het meer. In december 2013 werd het gebied zwaar getroffen door de storm Ivar, waardoor grote delen van het gebied niet beschikbaar waren. Houd er rekening mee dat het gevaarlijk kan zijn om tussen stormbomen te bewegen.

Het natuurgebied ligt 9 kilometer ten westen van Bergsjö en beslaat ongeveer 35 hectare waardevolle natuurbos. Het bos is een typisch natuurlijk bos, rijk aan slingers en met duidelijke sporen van oudere leeftijden van bosbranden. Na twee grote stormen, in 2011 en 2013, zijn er veel storm-betrapte bomen in het gebied.

Het goed vertrapte pad van hieruit gaat het informatiebord door een groen gemengd bos en volgt het meer Stor-Svarven. Als je op de blocky en naakt giet land ten noordoosten van het pad, kunt u enkele honderden jaren oude pijnbomen vinden. Verbrande stompen getuigen van de bosbranden van oudere tijden. In de zwacks tussen de twee hoogten is het element van de spar groter en het langste in het oosten passeert het bos in het zombos. Er waren ook groepen van oudere asp.

Goede omgeving voor vogels

Het meer, het oude bos en het element van hardhoutbomen dragen ertoe bij dat Svarvtjärnsbergen een goede omgeving is voor veel vogelsoorten. In verschillende bomen zie je bijvoorbeeld sporen van gemorste kronen.

Spill crow (Dryocopus martius) is Europa's grootste hacking tip met bijna een halve meter tussen de snavel en de staartpunt. De vogel hackt uit kommen en vindt voedsel in de oude dode en stervende bomen van Svarvtjärnsbergen. Favoriete geboorten zijn paardenmieren en insectenlarven die de morskroon met zijn lange, kleverige en opgezwollen tong ver in de gesnoeide gaten vangt.

Fäbodar, koolstofmijten en bosbeten

Dicht bij Svarvtjärnsbergen zijn er residuen van verschillende houtskoolmolens en fäbodar. Ze laten zien dat het gebied al lange tijd wordt gebruikt, zelfs voor bosbeten. Ondanks de menselijke impact heeft het bos in natuurreservaten zijn karakter behouden van natuurlijke bossen.

Granbark na de storm

In 2011 en 2013 werd het bos getroffen door stormvouwen. Veel sparren ontploften, wat leidde tot grote aanvallen door granbark boren (Ips typographus). Hoewel extra bomen stierven als gevolg van de schorsoefeningen, is dit een natuurlijke manier van verjonging voor bossen die zich vrij kunnen ontwikkelen. De granbark boor, die ongeveer 4 milimeter lang is, vermenigvuldigt zich voornamelijk in de verse windvallen van de sparren. De kleine gaten die de kever knagen op vers staande sparren voorkomen dat vloeistof stroomt in de boomstam. Het resultaat is dat de bomen drogen en sterven.