Het natuurgebied bestaat uit Stensjön met omliggende gevarieerde bosgebieden en grote open schepen met hoge botanische waarden.
Lake Stone en het bos rond
Het meer van steen is een relatief ondiep meer dat o.a. abborre, snoek, schimmel en sutter herbergt, maar ook regenboog die erin is geplant. Het bosland binnen het reservaat is van verschillende aard - van oudere magere en droge dennenbossen tot rijker hardhout op vochtige gronden. Sommige delen van het bos zijn al lange tijd niet meer gebruikt en hebben een karakter van natuurlijke bossen. In de overwegend door pijnbomen gedomineerde naaldbomenbossen zijn oude, grove pijnbomen met elementen van hardhout zoals eiken, asp en berken. Sommige van de echt ruwe eiken hebben bijzonder hoge natuurlijke waarden. Veel van de natuurlijke waarden van Smedjevik zijn ook in verschillende vormen en afbraakfasen aan dood hout gebonden.
Vogel eldorado, coole vlinders en mooie mossen
Het vogelleven in het bos is rijk. Sommige soorten die je kunt tegenkomen zijn arspe, orre, reuzen, minder kip, trana en pareluil. Aan het meer van Sten zijn ook de storm en de vissen te zien. Van de flora worden interessante soorten zoals houten trap, bloembaarden en broodsnoerstokken opgemerkt. Veel insecten gedijen in de oude bomen, zoals bruine hout boren, Russische hoge snelheid en roodhals zwarte kever. Ten zuiden van Lake Sten vindt u twee grote open moerascomplexen. In deze wetland gebieden, de ongebruikelijke orchideeën komen mossleutels en sump keys, vlinders zoals verwaarloosd spreuk, rozen-gesteunde formulering, en zwart-gekleurde glossarium. Op sommige van de Mades is er een overvloedige incidentie van de anders westerse soort buik en mierenlelie.
Nummers in oudere tijden
De vochtige en vruchtbare hellingen rond het Stenmeer werden door veel dorpen gedeeld. De beschikbaarheid van grote gebieden was noodzakelijk om de winterstand van de dieren aan te kunnen. In de jaren '40 werden sommige eerder vochtige gebieden gebruikt om te reizen binnen het westelijke deel van het reservaat. Toen de teelt in deze landen ophield, waren ze weer vochtig en werden ze gebruikt om te bijten.
Binnen het reservaat bevinden zich overvloedige putten van afvalproducten (hoge residuen van ijzerproductie) die getuigen van de ijzerproductie van oudere tijden. Uit het meer en de aangrenzende moerassen is ijzerhoudend bodemslib opgenomen en verwerkt. De naam Smedjevik is waarschijnlijk ontstaan in een uitgebreide ijzer handling.