Sellbergsvallen Fäbodvall

Sellbergsvallen is eigendom van de dorpen Gåsbacka en Mora. Er zijn nu acht hutten (geschreven in 1988). Het publiek rond de hutten is gebruikelijk voor beide dorpen en onveranderlijk. Bij Sellbergsvallen hebben we geprobeerd de walvis in dezelfde staat te bewaren als oorspronkelijk. Veel walvissen zijn doorgesneden, dus elke partner heeft er zelf een paar.

Het belang van de pluimveewalvissen kwam voort uit het uitbreiden van de weddenschap voor runderen, koeien, paarden, schapen en geiten en het sparen op vegetatie thuis op de boerderij naar wintervoedsel.

Van de melk op de fäbodvallen vervaardigde producten waren boter, kaas en mess boter.

Hoe oud de voorwalvissen in Delsbo zijn, niemand weet het zeker, maar er zijn kaarten uit de 18e eeuw. De huidige divisie werd toegevoegd in 1867-1870, volgens de laatste records.

De betekenis van de pluimveewalvissen was in wezen weiland voor de schepping, de betekenis van het bos was alleen hout en huis nodig hout.

De zomer van 1956 was het laatste jaar dat er koeien op de walvis zaten. Het was Per Erikssons van Mora "Gretes per," walvis-gedraaid was Ingrid Eriksson van Setjära "Mickels Ingrid"

De mijnen die er na resten zijn, werden begin jaren dertig toegevoegd door twee optimistische jongens, Myrsten en de Driver, het zilvergehalte werd gevonden, maar niet de moeite waard meer mijnbouw.

De laatste lading was in 1947 dat Sven Johansson kolommen op de helling had.

De bosweg naar de vallei werd voltooid in 1959. In 1984 werden twee wegen aangelegd, één op Råberget en de andere op de Nicke sluis. In 1985 werd de oude weg van de vallei naar de Zwarte Muur gerepareerd. Ga terug op 21 april 1988 E. Andersson Uit het boek Fäbodvallar in Delsbo uitgegeven door Delsbo Hembygdsförening 1996