Tingstäde Bulverket

Bulverket w Tingstäde jest naszym najbardziej ukrytym i najdziwniejszym miejscem odwiedzającym, żarówka znajduje się na dnie bagna Tingstäde.

Pierwotnie żarówka składała się z gigantycznego kwadratu, 170 x 170m dużej drewnianej platformy z otwartą wodą w środku. Fabryka budowlana wokół była okrągłą barierą. Na platformie było wiele domów różnych metod projektowania. Chociaż kilku naukowców przedstawiło wcześniej teorie dotyczące Bulverketa, nadal nie ma bezpiecznej odpowiedzi na pytanie, dlaczego został on zbudowany.

W 1868 roku o żarówce wspomniał Oscar Montelius, jeden z pionierów szwedzkiej archeologii. Arvid Zetterling zanurza się w żarówce i interesuje się czymś, co miejscowi nazywają Bulverketem. W latach 1910-1930 prowadził kilka badań. Niemal 600 klocków budowlanych zostało noszonych i starannie udokumentowanych. Niewielka część drewna pozostaje w zbiorach Muzeum Historycznego.

W 1995 roku Johan Rönnby napisał tezę "Bålverket", po zbadaniu części ekstradycji. Pytał, kto mógł być za budynkiem. Badania dostarczyły lepszych map, datowanych na 1130s. Badania wykazały, że konstrukcja została zbudowana na krótki czas, być może tylko jedną zimę i została porzucona krótko po fazie budowy. Powodem było to, że budowa zaczęła topić się w miękkim dnie bagna. Teoria Johana mówi, że różne zmiany władzy stoją za potrzebą posiadania zamku morskiego.

Domy na platformie zostały zbudowane w pracy zmianowej, która na Gotlandii jest nazywana "żarówki", resvirke, najbardziej związane z naszych pierwszych drewnianych kościołów "kościoły personelu". Domy zostały również zbudowane z węzłów czasu, że następny całkowicie znika jako metoda budowy na wyspie w XVIII wieku.

Fundament, platforma, na której znajdowały się domy, składał się z dużych kwadratów z kilku drewnianych lap, spoczywających na dnie.

W porównaniu do kilku średniowiecznych budynków drewnianych, które są zachowane, jak również znalezisk archeologicznych znanych dzisiaj, Bulverket tysiące części budowlanych są unikalne. Części wtopione w ubogie w tlen wapń zostały zachowane niezwykle dobrze, co pozwala na rekonstrukcję całych domów. Budynki tutaj dają nam wiedzę o rozwoju naszej tradycji budowy drewna.