Brandstationen i Backa

Mały ognisty kiosk przy wejściu do Backa nie jest zbytnio remizą o dzisiejszych wymiarach, ale kiedy budynek został zbudowany na początku lat 20-tych, nie było nic innego do roboty.

W 1923 r. ustanowiono nowy statut pożarowy, zgodnie z którym każde miasto będzie miało własną siłę ognia składającą się zarówno z płatnego zawodu (pierwszych strażaków w pełnym wymiarze czasu pracy), jak i dobrowolnej straży pożarnej burżuazyjnej. W tym drugim przypadku wszyscy mężczyźni w wieku od 20 do 50 lat byliby zaangażowani w razie potrzeby, co można by porównać do dzisiejszego obowiązku cywilnego w ramach całkowitej obrony. Jednakże na obszarach wiejskich wymogi nie były tak duże, nawet jeśli istniały instrukcje dotyczące ochrony przeciwpożarowej. Zależało to od populacji, liczby fabryk i wielkości zagrożenia pożarowego. Im większe ryzyko, tym większy nacisk na prewencyjne siły pożarne. W wielu przypadkach mieszkańcy wsi byli zorganizowani w taki sam sposób, jak burżuazja, a ludzie byli pomagani, gdy się palili. Straż pożarna w Backa otrzymała formę przysięgi i została wyposażona w strzykawkę strażacką, pompę wodną i wszystko, co było potrzebne do gaszenia pożaru. Kiedy włączył się alarm, można tylko założyć, że ludzie upuścili wszystko, co mieli w rękach, by spieszyć się do straży pożarnej i przynieść wszystko, czego potrzebowali. W latach dwudziestych XX wieku było to nadal rzadkie z krytymi kranami wodnymi, a wielu z nich wciąż wychodziło na dziedziniec, aby podnieść wodę w studni. Coś, co utrudniło gaszenie ognia i postawiło wielkie żądania tym, którzy przyszli zgasić ogień. Dwadzieścia lat później, w 1944 r., zmodernizowany zespół straży pożarnej ustalił wyższe wymagania dotyczące bezpiecznej ochrony przeciwpożarowej, a na obszarach wiejskich powstały również ciała, które zostały zlecone do pracy prewencyjnie i zmniejszenia ryzyka pożarów. Ponadto na właściciela budynku lub innego obiektu nałożono wymogi dotyczące nabywania i utrzymywania niezbędnych narzędzi przeciwpożarowych i ratunkowych oraz podejmowania niezbędnych środków w celu zapobiegania pożarom i ich zwalczania.